انتقال بیمار بین بیمارستانی و درون بیمارستانی
نوشته شده توسط بردیا آروین در تاریخ 1402/01/12 در دسته بندی پزشکی و پیراپزشکی
انتقال بیمار از یک بیمارستان به بیمارستان دیگر و درون بیمارستان
انتقال بیمار درون بیمارستانی و بین بیمارستانی جنبه مهمی از مراقبت از بیمار است که اغلب برای بهبود مدیریت موجود بیمار انجام می شود. ممکن است شامل انتقال بیمار در همان مرکز برای هر روش تشخیصی یا انتقال به مرکز دیگری با مراقبت های پیشرفته تر باشد. هدف اصلی در همه این انتقالات حفظ تداوم مراقبت های پزشکی است. از آنجایی که انتقال بیمار بیمار ممکن است باعث ایجاد تغییرات فیزیولوژیکی مختلفی شود که ممکن است بر پیش آگهی بیمار تأثیر منفی بگذارد، باید به طور سیستماتیک و طبق دستورالعمل های مبتنی بر شواهد شروع شود. عناصر کلیدی انتقال ایمن شامل تصمیم گیری برای انتقال و ارتباط، تثبیت و آماده سازی قبل از انتقال، انتخاب روش مناسب انتقال، یعنی حمل و نقل زمینی یا هوایی، پرسنل همراه بیمار، تجهیزات و مانیتورینگ مورد نیاز در حین انتقال و در نهایت مدارک و تحویل بیمار در مرکز پذیرش. این عناصر کلیدی باید در هر انتقال دنبال شوند تا از هر گونه عارضه نامطلوبی که ممکن است به شدت بر پیش آگهی بیمار تأثیر بگذارد، جلوگیری شود. دستورالعمل های بین المللی موجود شواهدی بر اساس نهادهای حرفه ای مختلف در کشورهای توسعه یافته است. با این حال، در کشورهای در حال توسعه مانند هند، با زیرساخت های محدود، این دستورالعمل ها را می توان بر این اساس اصلاح کرد. مهمترین جنبه اجرای این دستورالعمل ها در سناریوی هندی با ارزیابی های دوره ای کیفیت برای بهبود استاندارد مراقبت است. این عناصر کلیدی باید در هر انتقال دنبال شوند تا از هر گونه عارضه نامطلوبی که ممکن است به شدت بر پیش آگهی بیمار تأثیر بگذارد، جلوگیری شود. دستورالعمل های بین المللی موجود شواهدی بر اساس نهادهای حرفه ای مختلف در کشورهای توسعه یافته است. با این حال، در کشورهای در حال توسعه مانند هند، با زیرساخت های محدود، این دستورالعمل ها را می توان بر این اساس اصلاح کرد. مهمترین جنبه اجرای این دستورالعمل ها در سناریوی هندی با ارزیابی های دوره ای کیفیت برای بهبود استاندارد مراقبت است. این عناصر کلیدی باید در هر انتقال دنبال شوند تا از هر گونه عارضه نامطلوبی که ممکن است به شدت بر پیش آگهی بیمار تأثیر بگذارد، جلوگیری شود. دستورالعمل های بین المللی موجود شواهدی بر اساس نهادهای حرفه ای مختلف در کشورهای توسعه یافته است. با این حال، در کشورهای در حال توسعه مانند هند، با زیرساخت های محدود، این دستورالعمل ها را می توان بر این اساس اصلاح کرد. مهمترین جنبه اجرای این دستورالعمل ها در سناریوی هندی با ارزیابی های دوره ای کیفیت برای بهبود استاندارد مراقبت است.
معرفی
انتقال یک بیمار به یک مرکز یا بیمارستان دیگر یا به بخش دیگری در همان بیمارستان کمتر شناخته شده است اما موضوعی به همان اندازه مهم است. تصمیم برای انتقال بیمار بر اساس مزایای مراقبت های موجود در یک مرکز دیگر در برابر خطرات احتمالی است. نیاز به انتقال بیمار باید مزیت ارائه مراقبت های اضافی در مدیریت یا نتیجه را در نظر بگیرد. خطر انتقال یک بیمار بدحال بسیار زیاد است. عوامل مختلف نیاز به انتقال بیمار شامل وجود مراکز معدودی است که مراقبت های فوق تخصصی، در دسترس نبودن تخت های تخصصی و تامین بودجه درمان پزشکی را ارائه می دهند. هر گونه انتقال بیمار درون یا بین بیمارستانی باید با هدف حفظ سلامت مطلوب بیمار انجام شود که با انتقال بیمار به نزدیکترین مرکز ارائه دهنده بالاترین مراقبت های تخصصی انجام می شود . مراقبت های پزشکی از بیمار انتقال بیمار با سازماندهی نادرست و با عجله می تواند به طور قابل توجهی به عوارض و مرگ و میر کمک کند .
رهنمودهای موجود
دستورالعمل های مختلفی برای اجرای ایمن انتقال بیمار پیشنهاد شده است. نهادهای حرفه‌ای مختلف دستورالعمل‌هایی را برای انتقال ایمن بیمار تدوین کرده‌اند که شامل کالج آمریکایی پزشکی مراقبت‌های ویژه، انجمن پزشکی مراقبت‌های ویژه، انجمن مراقبت‌های ویژه، انجمن متخصصان بیهوشی بریتانیا و ایرلند و انجمن مراقبت‌های ویژه کودکان می‌شود. دستورالعمل ها بر برخی از عناصر کلیدی انتقال ایمن بیمار تاکید کرده اند که به تفصیل شرح داده خواهد شد. این عناصر کلیدی برای انتقال بین یا داخل بیمارستانی بیمار یکسان هستند.
عناصر کلیدی انتقال بیمار
تصمیم برای انتقال و ارتباط
تصمیم برای انتقال بیمار به دلیل قرار گرفتن بیمار و پرسنل در معرض خطرات اضافی و هزینه های اضافی برای بستگان و بیمارستان مهم است. تصمیم برای انتقال بیمار توسط یک پزشک مشاور ارشد پس از گفتگوی کامل با بستگان بیمار در مورد مزایا و خطرات مربوطه گرفته می شود. رضایت کتبی و آگاهانه بستگان بیمار به همراه دلیل انتقال قبل از انتقال الزامی است. در برخی کشورها، گروه های اختصاصی انتقال مراقبت های ویژه برای هماهنگی و تسهیل انتقال بیمار ایجاد شده است. این گروه ها همچنین امکانات مناسبی را در بیمارستان یا مرکز پذیرنده ترتیب می دهند. ارتباط مستقیم بین مرکز انتقال و دریافت کننده باید با به اشتراک گذاشتن اطلاعات کامل در مورد وضعیت بالینی بیمار، درمان انجام شده، دلایل انتقال، نحوه انتقال و جدول زمانی انتقال، در یک سند مکتوب انجام شود.
تثبیت و آماده سازی قبل از انتقال
آماده سازی و تثبیت مناسب و دقیق بیمار باید قبل از انتقال انجام شود تا از بروز هرگونه عارضه نامطلوب یا بدتر شدن وضعیت بالینی بیمار جلوگیری شود. بیمار باید به اندازه کافی احیا شود و بدون اتلاف وقت بیهوده تا حد ممکن تثبیت شود. در طول آماده سازی، A، B، C و D بیمار، یعنی راه هوایی، تنفس، گردش خون و ناتوانی باید بررسی شود و هر گونه مشکل قابل پیشگیری مرتبط با آن اصلاح شود. استفاده از چک لیست پیش از انتقال در این زمینه مفید است.
راه تنفسی
بیمارانی که در حین انتقال احتمال به خطر افتادن راه هوایی دارند باید به طور انتخابی با لوله داخل تراشه (ETT) با یک کاف که پس از تایید موقعیت صحیح آن باید به درستی محکم شود، انتوبه شوند. در برخی از بیماران برای جلوگیری از آسپیراسیون محتویات معده در حین انتقال، یک لوله بینی معده به درستی قرار داده شده است. تثبیت ستون فقرات گردنی ممکن است در برخی از بیماران تروما مورد نیاز باشد.
نفس كشيدن
تهویه باید با بهینه سازی مقادیر گاز خون شریانی به اندازه کافی کنترل شود. در پنوموتوراکس مشکوک، قبل از انتقال، به خصوص قبل از حمل و نقل هوایی، باید درن قفسه سینه وارد شود.
جریان
قبل از انتقال، بیمار باید حداقل دو کانول کار داخل وریدی با سوراخ عریض در محل خود داشته باشد. خونریزی خارجی، در صورت وجود، باید به اندازه کافی کنترل شود، و هرگونه شوک باید با مایعات داخل وریدی و یا وازوپرسورها درمان شود. در طول حمل و نقل ممکن است در دسترس بودن خون متقاطع ضروری باشد.
ناتوانی یا وضعیت عصبی
بیماران مبتلا به آسیب سر باید مقیاس کمای گلاسکو (GCS) خود را قبل و در حین انتقال و قبل از تجویز هر داروی آرام بخش یا فلج کننده به اندازه کافی تحت نظارت و مستندسازی قرار دهند.
جدا از چک لیست فوق قبل از انتقال، بیمار باید با تهیه پتوهای مناسب از سرما محافظت شود. تمام بررسی های پایه باید در روز انتقال انجام شود تا وضعیت فعلی بیمار را منعکس کند.
حالت انتقال
دو روش رایج انتقال بیماران عبارتند از: حمل و نقل زمینی، شامل آمبولانس ها و واحدهای مراقبت ویژه سیار (MICU) و حمل و نقل هوایی که شامل هلیکوپتر یا آمبولانس هواپیما می شود.
ترابری زمینی
این امر با استفاده از انواع مختلف آمبولانس انجام می شود:
-
آمبولانس پایه حمایت از زندگی: این آمبولانس‌ها مجهز به کارکنان و دستگاه‌های نظارتی مناسب برای انتقال بیماران با شرایط غیرتهدیدکننده زندگی هستند، زیرا این آمبولانس‌ها فقط می‌توانند خدمات اولیه حمایت از زندگی را ارائه دهند.
-
آمبولانس پیشرفته پشتیبانی از زندگی: این آمبولانس‌ها می‌توانند خدمات پیشرفته پشتیبانی از زندگی مانند لوله‌گذاری داخل تراشه، مانیتورینگ قلب، دفیبریلاسیون، تجویز مایعات داخل وریدی یا وازوپرسورها را ارائه دهند. اینها به اندازه کافی پرسنل و مجهز برای انتقال بیماران با شرایط تهدید کننده زندگی هستند
-
MICU: اینها وسایل نقلیه تخصصی با تمام تجهیزات و کارکنان برای انتقال بیماران بدحال هستند و معمولاً همراه با تیم های بازیابی تخصصی در چند کشور توسعه یافته استفاده می شوند. ادبیات همچنین از استفاده از MICU با کاهش بروز عوارض جانبی عمده در طول انتقال و نرخ بقای بهبود یافته با کاهش مرگ و میر حمایت می کند.
حمل و نقل هوایی
استفاده از حمل و نقل هوایی در کشورهای توسعه یافته به دلیل مزایای حمل و نقل سریع با درج مراقبت های پزشکی تخصصی رو به افزایش بوده است. پیش آگهی بیماران مبتلا به ترومای بزرگ، انفارکتوس حاد میوکارد و سکته حاد به دلیل ارائه سریع مراقبت های پزشکی مناسب با استفاده از حمل و نقل هوایی، بهبود یافته است. حمل و نقل هوایی دو نوع است:
-
آمبولانس هوایی با بال ثابت یا نوع هواپیما: معمولاً برای انتقال بیماران بین بیمارستانی در فواصل طولانی و تقریباً بیش از 240 کیلومتر استفاده می شود. با ارائه کابین تحت فشار و سر و صدا و لرزش کمتر، روش حمل و نقل سریعتر است. برای سفر در سراسر کشورها یا قاره ها استفاده می شود. نقطه ضعف اصلی نیاز به حمل و نقل زمینی اضافی بین بیمارستان و تاسیسات هوایی است
-
آمبولانس بال روتور یا هلیکوپتر: می توان از آن برای مسافت های کوتاه تر در حدود 80 کیلومتر استفاده کرد. می توان از آن برای انتقال مستقیم بیمار به بیمارستان پذیرنده با امکانات هلی پد استفاده کرد. هیچ نیازی به حمل و نقل زمینی اضافی وجود ندارد. با این حال، فضا با تداخل صدا و ارتعاش در حین انتقال بیمار فشرده تر است.
طبق دستورالعمل سازمان بهداشت جهانی، حمل و نقل هوایی زمانی انجام داده می شود که حمل و نقل زمینی به دلیل عواملی مانند زمان انتقال، مسافتی که باید طی شود و میزان مراقبت مورد نیاز در حین انتقال امکان پذیر نباشد. بیمارانی که بیشتر از حمل و نقل هوایی سود می برند عبارتند از:
-
بیماران ترومای شدید با آسیب های نافذ قفسه سینه، آسیب های چند سیستمی، آسیب های له شده، سن کمتر از 12 سال یا بیشتر از 55 سال یا بیماران با علائم حیاتی ناپایدار
-
بیماران مبتلا به سندرم کرونری حاد که نیاز فوری به روش عروقی مجدد دارند، تامپوناد قلبی با اختلال همودینامیک، شوک قلبی که نیاز به پمپ بالون داخل آئورت یا سایر وسایل کمکی دارند.
-
بیمارانی که باید پیوند عضو دریافت کنند
-
بیماران بدخیم پزشکی یا جراحی پرخطر، به عنوان مثال، کسانی که تحت فشار خون بالا، حالت‌های خاص تهویه، نیاز به اکسیژن درمانی هیپرباریک یا با اورژانس‌های جراحی مانند دیسکسیون آئورت با اختلال همودینامیک دارند.
حمل و نقل هوایی ممکن است در صورت وجود شرایط محیطی خطرناک برای پرواز، بیمارانی که همکاری نمی کنند، پنوموتوراکس درمان نشده یا آسیب نافذ چشم، بیمارانی که اخیراً جراحی شکمی دارند، راه هوایی بالقوه مسدود شده، دیسترس تنفسی، آسیب قابل توجه صورت و کاهش سطح هوشیاری امکان پذیر نباشد. بیماران می توانند در طول انتقال هوا دچار جبران ناگهانی شوند.
همراهی بیمار
معمولاً توصیه می شود حداقل دو نفر از پرسنل ذیصلاح بیمار را برای انتقال همراهی کنند. مراقبت های مورد نیاز هر بیمار در حین انتقال بستگی به سطح وابستگی به مراقبت های ویژه بیمار دارد و بر این اساس به موارد زیر تقسیم می شود:
-
سطح 0: شامل بیمارانی می شود که می توانند در سطح بخش در یک بیمارستان مدیریت شوند و معمولاً نیازی به همراهی پرسنل متخصص ندارند.
-
سطح 1: شامل آن دسته از بیمارانی می شود که در حین انتقال در معرض خطر وخامت اوضاع هستند اما می توان با حمایت تیم مراقبت های ویژه در بخش حاد تحت درمان قرار گیرند. اینها معمولاً باید توسط یک پیراپزشک یا یک پرستار آموزش دیده همراهی شوند
-
سطح 2: شامل بیمارانی می شود که برای نارسایی سیستم تک اندامی نیاز به مشاهده یا مداخله دارند و باید با پرسنل آموزش دیده و شایسته همراه باشند.
-
سطح 3: شامل بیمارانی می شود که به مراقبت های تنفسی پیشرفته در طول حمل و نقل با پشتیبانی حداقل دو سیستم ارگانی ناکارآمد نیاز دارند. این بیماران باید توسط یک پزشک حاذق به همراه یک پرستار و یک پیراپزشک همراه باشند.
فرد همراه باید به طور مناسب آموزش دیده، شایسته و با تجربه باشد و ترجیحاً باید آموزش انتقال بیمار را انجام داده باشد و آموزش کافی در زمینه حمایت از زندگی پیشرفته قلبی، مدیریت راه های هوایی و مراقبت های ویژه داشته باشد. اگر پزشک برای انتقال بیماران ناپایدار در دسترس نباشد، حتماً باید امکان تماس با پزشک مربوطه توسط تیم حمل و نقل فراهم شود.
تجهیزات، داروها و نظارت
نظارت مناسب با تهیه کلیه داروهای نجات دهنده برای انتقال کلیه بیماران با نیازهای مراقبت ویژه سطح 1، 2 و 3 الزامی است. آمبولانس انتقال باید به تمام داروها و ابزار مورد نیاز برای مدیریت راه هوایی، اکسیژن رسانی، تهویه، نظارت بر همودینامیک و احیا مجهز باشد. تمام نظارت ها باید قبل از شروع انتقال همراه با شروع داروهای انفوزیونی انجام شود. داروهای مورد نیاز برای انتقال بیمار شامل شل کننده های عضلانی، آرام بخش ها، مسکن ها، اینوتروپ ها و داروهای احیا هستند. مسئول انتقال بیمار باید از تامین مناسب این داروهای اورژانسی اطمینان حاصل کند. ممکن است لازم باشد برخی از این داروها در سرنگ های از پیش پر شده قبل از انتقال آماده شوند. حداقل استاندارد مانیتورینگ توصیه شده برای انتقال بیمار شامل نظارت مستمر نوار قلب، فشار خون غیر تهاجمی، اشباع اکسیژن، دی اکسید کربن انتهایی (در بیماران دارای تهویه) و دما است. فشار خون غیر تهاجمی ممکن است به طور قابل توجهی تحت تأثیر مصنوعات حرکتی قرار گیرد، بنابراین ممکن است عاقلانه باشد که از پایش فشار خون تهاجمی در زیرمجموعه منتخب بیماران استفاده شود. تمام تجهیزات مانیتورینگ باید به درستی ایمن شوند و باید در سطح یا پایین تر از سطح بیمار برای نظارت بی وقفه قرار گیرند. تجهيزات الكتريكي بايد با تامين باتري هاي اضافي در حين انتقال، با توان باتري كارآيي داشته باشند. بیمارانی که در ونتیلاتور قرار دارند باید روی ونتیلاتورهای حمل و نقل قابل حمل با ارائه هشدارهای مربوط به حجم جزر و مد، فشار راه هوایی، دمی منتقل شوند:
مستندات
مستندات انتقال بیمار مهم ترین است اما اغلب به عنوان بخشی از انتقال نادیده گرفته می شود. اسناد باید همیشه در تمام مراحل انتقال واضح باشد. از آنجایی که این تنها سند قانونی انتقال بیمار بوده است، بنابراین باید شامل وضعیت بیمار، دلیل انتقال، نام و تعیین پزشکان مراجعه کننده و پذیرنده، مشخصات و وضعیت علائم حیاتی قبل از انتقال، رویدادهای بالینی در حین انتقال و همچنین مواردی باشد که در حین انتقال بیمار وجود دارد. درمان داده شده برای انتقال درون بیمارستانی و بین بیمارستانی باید از یک سند استاندارد استفاده و نگهداری شود. این اسناد باید برای اهداف ممیزی برای بررسی عیوب در انتقال بیمار مورد استفاده قرار گیرند. باید بین تیم انتقال دهنده و تیم دریافت کننده شامل پزشکان و پرستاران در مرکز دریافت کننده تحویل رسمی صورت گیرد. گزارش های مختلف بررسی های بالینی و مطالعات تشخیصی باید به تیم دریافت کننده تحویل داده شود. علی‌رغم توصیه‌ها و دستورالعمل‌های موجود برای انتقال ایمن بیمار، این موارد اغلب رعایت نمی‌شوند یا رعایت نمی‌شوند.
تغییرات فیزیولوژیکی در حین حمل و نقل
انتقال بیمار، چه از طریق زمین و چه از طریق هوا، تغییرات فیزیولوژیکی مختلفی را هم در بیمار و هم در تیم حمل و نقل تحمیل می کند و به طور جدی بر انتقال ایمن بیمار تأثیر می گذارد. این شامل:
سر و صدا
منابع مختلف سر و صدا در حین انتقال بیمار عبارتند از باد خارجی، روتورهای هلیکوپتر، پروانه های هواپیما، موتور و تجهیزات نظارتی. سر و صدای ایجاد شده می تواند مانع سمع بیمار شود و همچنین می تواند در مکالمه پزشک و بیمار انتقال دهنده اختلال ایجاد کند.
لرزش
منابع مختلف ارتعاش به نحوه انتقال بستگی دارد. جاده های ناهموار و سیستم تعلیق وسایل نقلیه باعث ایجاد ارتعاش در حمل و نقل زمینی می شوند، در حالی که موتور، روتورها، پروانه ها و تلاطم هوا باعث ایجاد ارتعاش در حمل و نقل هوایی می شوند. لرزش می تواند باعث تهوع، ناراحتی، سردرد، اختلال در عملکرد بینایی، درد در محل شکستگی، تشدید آسیب های ستون فقرات و خونریزی داخلی مغز با تداخل در کانولاسیون داخل وریدی، لوله گذاری داخل تراشه و غیره شود. ممکن است عملکرد نادرست پیس میکرهای حسگر حرکتی یا گرانش وجود داشته باشد. پمپ ها و مصنوعات حرکتی در تجهیزات مانیتورینگ. این اثرات ارتعاش را می توان با استفاده از مهارهای نگهدارنده برای افراد همراه، تشک های جاذب ارتعاش و بالشتک کردن نقاط تماس بین وسیله نقلیه و بیمار به حداقل رساند.
شتاب و نیروهای گرانشی
بیماران در حین انتقال تحت شتاب و شتاب شعاعی و خطی قرار می گیرند و اثرات فیزیولوژیکی ایجاد شده ممکن است در بیماران بدحال به دلیل ماهیت هیپوولمی و گشاد شدن عروق آنها عمیق تر باشد. بیمار ممکن است به دلیل شتاب یا کند شدن ناگهانی فشار خون گذرا و دیس ریتمی داشته باشد. این اثرات را می توان با قرار دادن چرخ دستی بیمار در زاویه راست نسبت به محور طولانی هواپیما و با نگه داشتن افسانه بیمار به سمت کابین خلبان برای جلوگیری از تجمع وریدی به حداقل رساند.
دما و رطوبت
محیط داخل آمبولانس با استفاده از تهویه مطبوع در دمای پایین تری نگهداری می شود که می تواند باعث هیپوترمی در بیماران مستعد به ویژه نوزادان شود. این بیماران باید در حین انتقال با پتوهای گرم کننده پوشانده شوند. رطوبت در حمل و نقل هوایی با ارتفاع کاهش می یابد و در نتیجه می تواند منجر به خشک شدن ترشحات دستگاه تنفسی و غشاهای مخاطی شود. این بیماران نیاز به استفاده از اکسیژن مرطوب شده و روانکاری چشم با استفاده از اشک یا قطره مصنوعی دارند.
ارتفاع
تأثیر افزایش ارتفاع عمدتاً به کاهش سطح اکسیژن دمی مربوط می شود. آمبولانس های بال روتور معمولاً در ارتفاع 2000 تا 5000 پا بالاتر از سطح دریا پرواز می کنند، در حالی که آمبولانس های بال ثابت در ارتفاع 15000 تا 40000 پا بالاتر از سطح دریا پرواز می کنند. توصیه می شود کابین های هوای تحت فشار در ارتفاع 10000 فوتی از سطح دریا داشته باشید. اثرات فیزیولوژیکی افزایش ارتفاع عبارتند از:
هیپوکسی هیپوباریک
همانطور که قبلا ذکر شد، فشار جزئی اکسیژن با افزایش ارتفاع کاهش می یابد که به نوبه خود می تواند هیپوکسی را در بیماران مبتلا به مشکلات قلبی تنفسی تشدید کند.
انبساط گاز در فضاهای بدن و تجهیزات پزشکی
این به دلیل کاهش فشار اتمسفر است و می تواند منجر به درد گوش، اتساع معده یا ایلئوس شود. فشار کاف در کاف ETT یا کاف تراکئوستومی می تواند به میزان قابل توجهی افزایش یابد و باعث نکروز فشاری شود. بنابراین، پرواز در ارتفاع بالا در بیماران مبتلا به گاز به دام افتاده در حفره های بدن مانند پنوموتوراکس درمان نشده، پنوموسفالوس، جراحی اخیر شکم و قانقاریا گازی منع مصرف دارد.
از دست دادن مایع فضای سوم
تغییرات فشار مرتبط با تغییرات ارتفاع باعث افزایش نفوذپذیری عروق می شود و در نتیجه باعث جابجایی مایع از داخل عروقی به بخش خارج عروقی می شود که منجر به ادم و هیپوولمی می شود.
دریازدگی
تفاوت بین ورودی‌های بینایی و دهلیزی به مغز باعث ایجاد حالت تهوع، استفراغ یا خراش می‌شود. در حین انتقال باید یک دستگاه مکش مکانیکی یا الکتریکی برای جلوگیری از هر گونه آسپیراسیون وجود داشته باشد.
عوارض در حین حمل و نقل و راهبردهای پیشگیری
عوارض ریوی و راه هوایی
ادبیات نشان می‌دهد که اشباع نشدن اکسیژن، آتلکتازی، برونکواسپاسم ، پنوموتوراکس، خروج تصادفی لوله‌کشی و از دست دادن راه هوایی ممکن است در حین انتقال بیمار رخ دهد. موقعیت ETT و تهیه سیلندر کامل اکسیژن قبل از حمل و نقل. باید یک پالس اکسیمتر با عملکرد مناسب وجود داشته باشد.
عوارض قلبی عروقی
تاکی کاردی، کاهش فشار خون، فشار خون بالا ، آریتمی و حتی ایست قلبی ممکن است در طول حمل و نقل رخ دهد. جلوگیری از این عوارض
عوارض عفونی
خطر عفونت هم برای بیمار منتقل شده و هم برای دیگرانی که ممکن است در معرض آن بیمار قرار بگیرند گزارش شده است .
عوارض غدد درون ریز
هیپرگلیسمی و هیپوگلیسمی ممکن است در حین حمل و نقل به دلیل قطع پمپ های انسولین و تغییر درمان مایعات ایجاد شود. با توجه دقیق به تنظیم گلوکز در تمام مراحل حمل و نقل می توان از این موارد جلوگیری کرد.
ممکن است اختلال اسید و باز، جابجایی تجهیزات و وقفه در انفوزیون های حیاتی مانند وازوپرسور، اینوتروپ، بی دردی و آرام بخش رخ دهد. در دسترس هستند و از خطوط در حال اجرا و ثبت اختراع برای ادامه تزریق و انتقال آنها به بستر حمل و نقل اطمینان حاصل می کنند.میز 1لیست کاملی از عوارض حین انتقال بیمار را نشان می دهد.
عوامل خطر برای عوارض
برخی از عوامل خطر ایجاد عوارض در حین حمل و نقل را افزایش می دهند. توجه به شناسایی و بهینه سازی ممکن ممکن است باعث کاهش عوارض و مرگ و میر در طول حمل و نقل شود.
سناریو
دستورالعمل های بین المللی همانطور که توضیح داده شد ممکن است در کشورهای در حال توسعه به دلیل تنوع واحدهای مراقبت ویژه که ممکن است پیشرفته باشند یا فقط واحدهای اولیه باشند که قادر به انجام اقدامات احیای اولیه هستند امکان پذیر نباشد. در مطالعه ای توسط ورما و همکاران . با مقایسه ویژگی‌های انتقال بیماران ترومایی که از مراکز محیطی به یک مرکز ترومای ثالثی منتقل شده‌اند، GCS پایین‌تر، نمره شدت آسیب بالاتر و مدت اقامت طولانی‌تر در بیمارستان در بیماران منتقل شده یافتند. تنها 3.66% از بیماران توسط یک پیراپزشک یا پرستار آموزش دیده همراهی می کردند، در حالی که تنها 2.9% از بیماران ستون فقرات گردنی را تثبیت کرده بودند. بنابراین، تنوع در زیرساخت هر بیمارستان در هند، نیاز به اصلاح دستورالعمل های بین المللی را با توجه به نیازهای محلی ایجاد می کند. نیاز به مستندسازی مناسب در تمام مراحل انتقال بیمار با ارزیابی‌های مستمر کیفیت برای بهبود پروتکل‌های موجود وجود دارد. دستورالعمل های موجود از انجمن پزشکی مراقبت های ویژه هند برای حمل و نقل درون و بین بیمارستانی بیمار یک دستورالعمل مبتنی بر شواهد است که برای سناریوی هندی توسعه یافته است تا به استانداردسازی تجهیزات، پرسنل و نظارت در طول این انتقال کمک کند. این دستورالعمل ها مشابه سایر دستورالعمل های بین المللی با تغییرات جزئی با توجه به تنظیمات هند است. این دستورالعمل ها باید به صورت فوری در هند اجرا شود تا سطح حمل و نقل ایمن بیماران بدحال را بهبود بخشد.
خلاصه
انتقال یک مرحله مهم اما اغلب نادیده گرفته شده از مراقبت مداوم از یک بیمار است که ممکن است به مراقبت های اضافی نیز نیاز داشته باشد. انتقال باید پس از متعادل کردن دقیق فواید به‌دست‌آمده در برابر خطرات موجود آغاز شود. انتقال بیمار باید بر اساس مفهوم "تثبیت و جابجایی" با شروع تثبیت بیمار در مرکز انتقال و ادامه چنین مراقبتی تا مرکز پذیرش باشد. پرسنل حمل و نقل، یک عامل مهم در حمل و نقل ایمن، باید برای پیش بینی و مدیریت هر گونه عوارضی که ممکن است در طول فرآیند حمل و نقل ایجاد شود، واجد شرایط باشند. دستورالعمل ها باید با توجه به زیرساخت های موجود در کشورهای در حال توسعه با ارزیابی های دوره ای کیفیت اصلاح شوند.
بردیا آروین
نویسنده این مقاله در جورسرویس
من بردیا آروین هستم؛ نویسنده‌ای علاقه‌مند به دنیای فناوری، سبک زندگی و ایده‌های نو. همیشه سعی می‌کنم موضوعات روزمره را از زاویه‌ای متفاوت ببینم و با زبانی ساده و روان، مطالبی بنویسم که در کنار خواندنی بودن، کاربردی و الهام‌بخش باشند. از نظر من، یک محتوا خوب فقط برای انتقال اطلاعات نیست؛ بلکه باید ذهن مخاطب را درگیر کند، پرسش‌های تازه‌ای به وجود بیاورد و دریچه‌ای جدید برای نگاه کردن به دنیا باز کند. من به یادگیری مداوم، کنجکاوی و قدرت کلمات باور دارم؛ چون فکر می‌کنم هر نوشته می‌تواند شروع یک ایده تازه یا تغییری کوچک در نگاه ما به زندگی باشد.
خدمات ویژه
همه دسته ها
برق کاری
برقکاری جز حرفه های پرخطر به حساب می آید، چون در پی یک اشتباه ممکن است جان برقکار به خطر بیفتد. برقکاری ساختمان شاید به نظر ساده بیاید اما کاری تخصصی است و به مهارت بالا نیاز دارد و افراد استادکار در این فن می دانند که تا چه اندازه این کار دقیق است. شما می توانید برقکاری ساختمان ، تعمیر آیفون تصویری ، نصب و تعمیر کرکره برقی ، نصب لوستر ، تعمیر و سرویس آسانسور و هرنوع خدمات برقکاری را با ثبت درخواست خود در جورسرویس انجام دهید.
دکوراسیون و بازسازی
دکوراسیون و بازسازی ساختمان هم این روزها خیلی مورد توجه مردم قرار گرفته؛ به طوری که امروزه هر خانه ای که ساخته می شود شخص می تواند و می خواهد خودش برای داخل خانه طرح بدهد و دکوراسیون و بازسازی خانه را به سلیقه خود پیش ببرد. اگر شما هم به کناف کار ، کاشی کار ، گچکار ، آرماتوربند ، نقاش ساختمان ، آلومینیوم کار ، نصب کاغذ دیواری ، بنایی ، کابینت سازی ، نصب نرده استیل و نصب ایزوگام و داربست خلاصه صفر تا صد ساختمان سازی نیاز دارید درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت کنید تا بهترین استادکاران را برای شما ارسال کنیم.
سرمایش گرمایش
سرمایش و گرمایش خانه جزء اولویت های اساسی هر خانواده است چون در هر فصلی به یکی از این دو نیاز هست. سرمایش و گرمایش هر ساختمانی (مسکونی یا اداری) با نصب کولر و تعمیر شوفاژ و مواردی مانند آن باید تامین شود تا افراد ساکن در آنجا آسوده خاطر به کار و زندگی خود برسند. اگر به نصاب کولر ، تعمیر شوفاژ ، تعمیر آبگرمکن و پکیج و تعمیر بخاری و شومینه نیاز دارید درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت کنید تا بهترین استادکاران برای شما ارسال شوند.
لوازم خانگی
تعمیرات لوازم خانگی مانند لباسشویی و ظرفشویی، کاری تخصصی هست که نیاز به تجربه و مهارت بالا دارد. دستگاهی مانند یخچال را هم باید به تعمیرات لوازم خانگی مجاز و معتبری سپرد تا از عهده حل اشکالات آب سرد کن، موتور یا برفک زدن آن بربیاید. اگر نیاز به تعمیر لوازم خانگی برای مثال تعمیر یخچال ، تعمیر لباسشویی ؛ تعمیر ظرفشویی ، تعمیر تلویزیون ، تعمیر اجاق گاز ، تعمیر کولر و تعمیر جاروبرقی و... دارید درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت کنید تا بهترین استادکاران برای شما ارسال شوند.
نظافت و پذیرایی
نظافت و پذیرایی منزل از جمله کارهای روزانه یا هفتگی بعضی از افراد و خانواده هاست. امروزه با وجود شرکت های خدماتی معتبر که این امور را به عهده می گیرند، کار نظافت و پذیرایی آسان شده چون شخص دیگر خودش را درگیر این امور نظافتی نمی کند. اگر نیاز به نظافتچی برای منزل یا محل کار یا ساختمان خود دارید کافیه درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت نمایید تا بهترین متخصصان برای شما ارسال شوند.
مصالح ساختمانی
انواع مصالح ساختمانی در کردستان
مراقبت و نگهداری
مراقبت و نگهداری از کودک،سالمند، بیمارو...
سایر
کلیدسازی،تعمیر و دوخت لباس و...
خودرو
خودرو
خدمات جابه جایی
خدمات جابه جایی و اسباب کشی از جمله کارهایی است که این روزها شرکت های معتبر با استفاده از نیروهای کارآزموده و توانا برای ما انجام می دهند. امروزه جابجایی و اسباب کشی تنها برای اثاثیه منزل نیست و برای حمل لوزام اداری شرکت ها و دفاتر هم انجام می شود. شما می توانید با ثبت درخواست خود در اپلیکیشن جورسرویس اسباب کشی منزل ، خرید شن و ماسه ، خرید خاک باغچه و وانت بار خود را انجام دهید.
لوله کشی
لوله کشی خدمتی است که در پی مشکلات ناشی از پر شدن چاه، گیر کردن آشغال در چاه یا لوله فاضلاب، تعمیر لوازمی مثل دیگ و مشعل، نشت یابی و غیره انجام می شود. همچنین مرحله لوله کشی ساختمان را هم باید در نظر داشت که باید به وسیله شخصی متخصص اجرا شود. اگر نیاز به تخلیه چاه ، لوله بازکنی ، لوله کش آب ، لوله کش گاز ، تعمیر دیگ و مشعل ، نشت یابی ، نصب شیرآلات و... دارید کافیه درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت کنید تا بهترین استادکاران را برای شما ارسال کنیم.
شستشو
شستشو و تمیز کردن خانه در راستای پاکیزگی منزل در قالب شستن پرده، قالیشویی ، مبل شویی ، شستشو خوشخواب و حتی ماشین انجام می شود. در زندگی پرمشغله امروزی، ما دیگر فرصت این گونه کارها را نداریم و امور شستشو مانند قالیشویی، مبل شویی و پرده شویی را به شرکت های خدماتی معتبر می سپاریم. فقط کافیه درخواست خود را در اپلیکیشن جورسرویس ثبت نمایید تا بهترین استادکاران برای شما ارسال شوند.
پزشکی و پیراپزشکی
آزمایشگاه در منزل، تزریقات و... در منزل