در صورت سقوط آسانسور اگر در آخرین لحظه بپریم ممکن است از آسیب جلوگیری شود؟

آیا آسانسور ها ممکن است سقوط کنند؟

اولاً، آسانسورها هرگز به صورت ناگهانی و به سرعت به پایین سقوط نمی‌کنند. در طول قرن گذشته، آسانسورها به ترمز پشتیبان مجهز شدند که به طور خودکار فعال می‌شود. در صورتی که همه کابل‌ها قطع شوند (که این امر بسیار بعید است) و هنگامی که آسانسور شروع به سقوط می‌کند،  قبل از اینکه ترمزهای ایمنی فعال شوند آسانسور فقط چند فوت سقوط می‌کند.

ترمزهای ایمنی به صورت مکانیکی عمل می‌کنند تا حتی در صورت قطع برق یا عدم حضور افراد، کار کنند. ثانیاً، حتی اگر یک تروریست توانسته باشد ترمزهای فلزی بزرگ را قطع کند و تمام کابل‌ها را ببرد، آسانسوری که در حال سقوط است، در زمین به وسیله یک لایه هوای فشرده فرود می‌آید. ساختمان آسانسور هوا را درون خود نگه می‌دارد تا مانند یک بالون بزرگ عمل کند که ضربه را نرم‌تر می‌کند. اما همچنان جوهر سوال اصلی جالب است.

تصور کنید که بر روی یک سکوی بلند و سنگین در فضای باز ایستاده‌اید (با سوراخ‌هایی که مقاومت هوایی را نادیده می‌گیرند). فرض کنید پشتیبان‌های سکو شکسته شده باشند و شما همراه با سکو به طور همزمان سقوط کنید. آیا می‌توانید با در آخرین لحظه پریدن از سکو، آسیب برخورد با زمین را کمینه کنید؟ اگر مقاومت هوایی را نادیده بگیریم، پاسخ یک "بله" ضعیف است. اما از آنجایی که هر دو در حالت آزاد سقوط می‌کنید، شما در واقع از سکو "پریدن" نمی‌کنید، بلکه آن را دور می‌اندازید. طبق قانون حفظ جنبش، فشار دادن سکو به سمت پایین برخی از جنبشی خود را به آن انتقال خواهد داد و شما را کند می‌کند. (به عنوان مثال، تصور کنید یک اسکیت‌باز در حالت سرعت دار، اسکیت‌بازی دیگری که ساکن است را فشار می‌دهد. اسکیت‌باز سرعت خود را کاهش می‌دهد.) سکو باید سنگین باشد تا بتواند بخش قابل توجهی از جنبش شما را به خود انتقال دهد. فشار دادن به یک سکه کمک زیادی نمی‌کند مگر اینکه سکه را با سرعت بالا با استفاده از یک تفنگ پرتاب کنید. اما دور انداختن یک سکوی سنگین، به آن جنبش بیشتری می‌دهد.

سوال اول برای بررسی این است که زمان مناسب برای پرت شدن از سکو چه زمانی است؟ اگر از معادلات سینماتیک استفاده کنیم (به طوری که مقاومت هوایی را نادیده بگیریم)، می‌توانیم نشان دهیم که سرعت برخورد شما با زمین کمترین مقدار خود را دارد وقتی نزدیک آخرین لحظه‌ی سقوط پرت شوید. اگر دقیقاً در آخرین لحظه پرت شوید، سکو به اندازه‌ی کافی زمان نخواهد داشت تا جرم شما را دریافت کند و به زمین برخورد کند. بنابراین، بهترین است که نزدیک آخرین لحظه پرت شوید. با استفاده از ریاضیات ساده، می‌توان نشان داد که در نزدیکی لحظه برخورد، سرعت برخورد شما برابر با سرعت نهایی کسب شده در سقوط بدون مقاومت هوایی منهای سرعت پرت شما است. سرعت پرت شما نشان می‌دهد چه مقدار سرعت به سمت بالا را با پرتاب از سکو به دست می‌آورید. با فرض بالاترین سرعت پرش انسان که برابر با 7 مایل در ساعت است، اگر سکو از ارتفاع 33 فوت (حدود 3 طبقه) سقوط کند، با فشار دادن به سکو تا جایی که می‌توانید در نزدیکی آخرین لحظه ممکن، سرعت برخورد خود را از 31 مایل در ساعت به 25 مایل در ساعت کاهش می‌دهید. اگر از ارتفاع 165 فوت (حدود 15 طبقه) سقوط کنید، فشار دادن در لحظه مناسب سرعت برخورد شما را از 72 مایل در ساعت به 65 مایل در ساعت کاهش می‌دهد. نتیجه نهایی این است که "پرت شدن" در آخرین لحظه کمک می‌کند، اما خیلی زیاد کمک نمی‌کند. البته، آسیب واقعی نه تنها به سرعت برخورد شما بستگی دارد، بلکه به استحکام زمین نیز بستگی دارد. سیمان بیشترین آسیب را ایجاد می‌کند نسبت به توده‌های گیاهی. این محاسبات مقاومت هوایی را نادیده می‌گیرند، که نیز به کاهش سرعت شما کمک می‌کند. مقاومت هوایی دلیل دیگری است که تا آخرین لحظه نزدیک سکو باسرعت سقوط بمانید. در شرایط عملی که زمین نرم است و سکو سخت است، ممکن است مهمتر باشد که در ابتدای سقوط از سکو دور شوید تا از برخورد قطعات سکو جلوگیری کنید تا به آن سرعت بدهید.