شرح حال گرفتن از بیمار فوریتهای پزشکی

شما در صحنه با بیماری هستید که با سطح هوشیاری تغییر یافته در پیاده رو دراز کشیده بود. چگونه می توان برای بیماری که خودش نمی تواند شرح حال تهیه کند، شرح حال تهیه کرد؟

Mnemonic SAMPLE اغلب به عنوان ابزاری برای جمع آوری تاریخچه پزشکی بیمار که توسط پرسنل EMS با آن مواجه شده است، آموزش داده می شود.

SAMPLE مخفف:

• علائم _ Symptoms
•  آلرژی_ Allergies
• داروها_ Medications
• سابقه پزشکی_ Past medical history
• به عنوان مصرف خوراکی_ Last oral intake
•  دریچه های منتهی به حادثه_
• Events leading to the incident

ابزارهای حافظه مانند SAMPLE مطمئناً راهنمایی‌های مفیدی برای جلوگیری از فراموش کردن بخش‌های ارزیابی توسط ارائه‌دهندگان هستند، اما زمانی بهترین کار را انجام می‌دهند که یک بیمار (یا یکی از اعضای خانواده/مراقب) بتواند به سؤالات مربوط به سابقه پزشکی و وضعیت خود پاسخ دهد.

هنگامی که بیمار پاسخ نمی دهد یا تغییر می کند، جمع آوری شرح حال با استفاده از SAMPLE دشوارتر می شود. در اینجا پنج ابزار برای کمک به شما در به دست آوردن سابقه پزشکی وجود دارد، حتی زمانی که بیمار نمی تواند به شما پاسخ دهد.

1. برچسب های هشدار پزشکی

تاریخچه پزشکی بیمار ممکن است بر روی انواع برچسب ها و جواهرات باشد. رایج ترین دستبندها یا آویزهای هشدار پزشکی است که توسط بیماران دیابتی و تشنجی استفاده می شود. این موارد به طور کلی حاوی اطلاعاتی در مورد تاریخچه بیمار، داروهای تجویزی یا آلرژی های پزشکی است. هنگام ارزیابی یک بیمار بی پاسخ، حتما به دنبال برچسب های هشدار پزشکی باشید، به خصوص اگر مشکوک به علل شایع عدم پاسخگویی وجود دارد.

در حالی که برچسب هشدار پزشکی سنتی به سادگی فهرستی از اطلاعات پزشکی دارد، محصولات دیگری در بازار وجود دارند که اطلاعات بیشتری را برای EMS ارائه می دهند. برای مثال، شناسه جاده‌ای در بین ورزشکاران تفریحی مانند دوندگان و دوچرخه‌سواران محبوبیت فزاینده‌ای دارد. شناسه‌ها ممکن است در مچ‌بندها یا ردیاب‌های فعالیت یافت شوند، اما برخی از نسخه‌ها همچنین دارای پشتیبانی 24/7 مرکز تماس هستند که در آن بیماران می‌توانند مشخصات پزشکی را حفظ کنند که در صورت عدم امکان تعامل بیمار در دسترس اولین پاسخ‌دهندگان است.

علاوه بر این، چندین شرکت حافظه USB را با سابقه پزشکی بیمار از قبل نصب شده ارائه می دهند. با گسترش نمودارهای EMS مبتنی بر رایانه، اکثر ارائه دهندگان یک رایانه در صحنه برای بررسی این اسناد در دسترس دارند. اگرچه، داشتن زمان یا منابع EMS برای جمع‌آوری اطلاعات گسترده در رایانه یا از یک مرکز تماس ممکن است در موقعیت‌های تهدیدکننده زندگی امکان‌پذیر نباشد.

2. حمام

یکی از راه‌های مطمئن برای ایجاد تصویری از سابقه پزشکی بیمار، داشتن فهرست دارویی در دسترس است. اکثر دانشجویان EMS ملزم به نشان دادن دانش در مورد کلاس های دارو هستند. دانستن داروهای رایج یک دسته خاص و اینکه آن داروها برای چه مواردی استفاده می شوند، می تواند بینشی از تاریخچه بیمار ارائه دهد.

در حالی که برخی از بیماران لیستی از داروها را به همراه دارند، برخی دیگر این کار را نمی کنند. همچنین، فهرست های نوشته شده ممکن است به روز نگه داشته نشوند.

در عوض، محل بطری های داروی بیمار را در نظر بگیرید. اغلب این بطری ها در حمام هستند، اگرچه بیماران ممکن است آنها را در جای دیگری نگه دارند. در مورد بیماری که قادر به صحبت کردن نیست، از او بخواهید که به محل نگهداری داروهای خود اشاره کند. به طور دوره ای، همسایگان یا دوستان ممکن است بدانند که بیمار داروهای خود را در کجا نگه می دارد، حتی اگر چیزی در مورد سابقه بیمار ندانند.

چند مشکل در این رویکرد وجود دارد که باید در نظر داشت. بیماران ممکن است بطری های قدیمی دارو داشته باشند، بنابراین شما ممکن است وجود شرایطی را فرض کنید که بیمار دیگر تحت درمان قرار نمی گیرد. علاوه بر این، بیمارانی که چندین دارو را در ساعات مختلف روز مصرف می کنند، ممکن است یک سازمان دهنده قرص داشته باشند. اغلب این ها بدون برچسب هستند و بیمار ممکن است بطری های خالی را دور انداخته باشد و سرنخی کمی از محتویات سازمان دهنده داشته باشد. چندین برنامه مرجع پزشکی برای تلفن های هوشمند شامل یک تابع شناسه قرص بر اساس اندازه، شکل، رنگ و چاپ قرص هستند.

3. تماشاگران

در حالی که کاملا قابل اعتماد نیست، دانش افراد حاضر در صحنه را نادیده نگیرید، حتی اگر آنها به بیمار مربوط نباشند. بیماران اغلب با دوستان و همکارانشان در مورد سابقه پزشکی خود صحبت می کنند، اما حتی اگر این کار را نکنند، اطرافیان ممکن است عادات منظم بیمار را بدانند:

• آیا آنها به طور معمول فعال هستند؟
• آیا EMS اغلب به خانه فراخوانی می شود؟
• آیا خانواده در این منطقه موجود است؟

به منظور حفظ محرمانه بودن بیمار، بدون افشای یافته‌های ارزیابی خود، سؤالاتی در مورد آنچه که اطرافیان ممکن است در مورد بیمار بدانند، بپرسید.