انواع عیوب مشاهده شده در گچکاری

انواع عیوب عمده مشاهده شده در گچ کاری دیوار

 

گچکاری دیوارها یکی از مهم‌ترین مراحل تکمیل ساخت دیوارها محسوب می‌شود. عدم انجام صحیح این مرحله می‌تواند منجر به بروز عیوب مختلفی در دیوار شود که بعداً اصلاح آنها دشوار خواهد بود. در این مقاله به 9 نوع عمده‌ترین عیب که معمولاً در عملیات گچکاری ممکن است رخ دهند، پرداخته می‌شود.

 

 

 

 

 تاول زدن گچ دیوار 

 

تاول یا برجستگی‌های کوچک در سطح گچ ناشی از واکنش‌های شیمیایی نامناسب درون گچ هنگام فرایند خشک شدن می‌باشد. این عارضه معمولاً در اتاق‌های داخلی ساختمان که محیط رطوبتی بالاتری دارند، مشاهده می‌شود. تورم باعث می‌شود قسمت‌هایی از سطح گچ کمی از سطح اصلی بلندتر شوند.

 

ترک‌ خوردن گچ

 

ترک‌ها یا شکاف‌هایی که روی سطح گچکاری ایجاد می‌شوند، یکی دیگر از عیوب متداول هستند. این ترک‌ها ممکن است بسیار ریز و سخت‌قابل‌مشاهده باشند یا شکاف‌های وسیع‌تری داشته باشند که به‌آسانی قابل‌دیدن می‌باشند. ترک‌ها می‌توانند عللی همچون تغییرات حرارتی، نامتصل بودن سطوح، اشکالات ساختاری ساختمان، اشتباهات اجرایی و جمع‌شدگی بیش از حد گچ داشته باشند.

 

 

رسوب کریستالی روی سطح گچ

(شوره زدن گچ) 

 

<p>افلورسانس یا رسوب کریستالی سفید رنگ روی سطح گچ یکی دیگر از مشکلات شایع است. این پدیده به خاطر وجود نمک‌های شور در گچ، سیمان، آجر، ماسه و آب مورد استفاده رخ می‌دهد. هنگامی که دیوار خشک می‌شود، نمک‌های محلول از طریق منافذ به سمت سطح حرکت کرده و به صورت لکه‌های سفید کریستالی روی آن قرار می‌گیرند. این لکه‌ها در مناطق مرطوب غیرقابل مشاهده هستند اما در مناطق خشک ظاهر می‌شوند.

 

 

 

پوسته پوسته شدن گچ

 

پوسیدگی یا جداشدن قسمت‌های کوچک و ناپیوسته از سطح گچ کاری یکی دیگر از مشکلات است. این اتفاق به خاطر شکستگی پیوند میان لایه‌های مختلف گچی صورت می‌گیرد. برخورد ذرات سخت و زاویه‌دار با سطح گچ یا استفاده از گچ نامناسب می‌تواند دلیل اصلی پوسیدگی باشد.

 

پوسیدگی معمولاً در قالب ذرات بسیار ریز و جداشده‌ای که از سطح می‌پوسند، رخ می‌دهد. اگر فرایند پوسیدگی شدیدتر باشد ممکن است بخش‌های وسیع‌تری از سطح گچ جدا شوند.

 

 

جدا شدن لایه‌های گچ

 

جدا شدن کامل یک یا چند لایه گچ از سطح اصلی به صورت قطعات و بخش‌های جداگانه، عیبی است که به آن شِلشدگی گفته می‌شود. دلیل اصلی شِلشدگی، شکست پیوند میان لایه‌های مختلف گچی می‌باشد. عواملی چون گچ ضعیف یا مخلوط‌سازی غلط، می‌تواند منجر به بروز این عیب شود.

 

در عمل، شِلشدگی به صورت جدا شدن قطعات بزرگ‌تری از سطح اتفاق می‌افتد و منجر به ایجاد ترک یا حفره می‌شود. این عیب معمولاً در نتیجه بارهای خارجی وارده بر سطح رخ می‌دهد.

 

ایجاد حفرات مخروطی در سطح گج

 

حفره یا توپری‌های کوچک دارای شکل مخروطی که در سطح گچ به وجود می‌آیند، پدیده‌ای شایع هستند. این موارد به خاطر وجود ذرات یا تخلخل‌هایی در داخل مخلوط گچی بوجود می‌آیند که هنگام خشک شدن گچ، منبسط می‌شوند

 

به این حفره‌ها، اصطلاحاً «پاپ» یا «گاز» می‌گویند. آنها به صورت حفره‌های مخروطی کوچک در سطح گچ قرار می‌گیرند که محل ورود ذرات منبسط‌شونده را نشان می‌دهند.

 

 

عدم یکنواختی سطح گچ

 

<p>این عیب که به دلیل بی‌تجربگی و ناشی از اشتباهات انسانی افراد انجام دهنده کار گچ‌کاری ایجاد می‌شود، یکی دیگر از مشکلات شایع است. عدم مهارت لازم در انجام صحیح مراحل مختلف گچ‌کاری باعث می‌شود ضخامت و یکنواختی لایه‌های گچی در سراسر سطح متفاوت باشد.

 

این امر منجر به ایجاد سطحی ناهموار و غیریکنواخت می‌گردد که از لحاظ بصری و عملکردی قابل قبول نیست.

 

 نرم شدن سطح گچ

 

زیاده روی در میزان آب بکار رفته در مخلوط گچ یا وجود رطوبت بیش از حد در محیط ، می تواند منجر به نرم شدن بخشی از سطح گچکاری شود. هنگامی که گچ بیش از حد آب ببیند، بافت سخت آن به هم می خورد و سطح آن نرم و مغبنی می شود.

 

این وضعیت بیشتر در محیط هایی که دارای رطوبت بالایی هستند مشاهده می شود. نرم شدن سطح موجب ایجاد مشکل زیادی در عملکرد و زیبایی سطح می گردد.

 

 

سرریز شدن گچ از لبه‌ها

 

سرریز شدن گچ به بیرون از محدوده‌ی سطح مورد نظر برای گچ‌کاری نیز از دیگر معایبی است که گاهی ممکن است رخ دهد. این مورد معمولاً ناشی از استفاده از مقدار زیاد گچ برای پوشش دادن سطح است.

 

هنگامی که مقدار گچ بیش از حد سطح لازم بکار رفته، بخشی از آن به بیرون از محدوده سر می‌ریزد. این امر زیان‌آور بوده و تمیزکاری سطح را دشوار می‌سازد.

 

توجه به ضخامت مورد نیاز و استفاده از مقدار مناسب گچ در هر مترمربع سطح، از بروز این مشکل جلوگیری می‌کند.